|
ّآواز در باران
|
||
بشر به خوشبختی زود عادت می کنه و
چون خیلی زود عادت می کنه
خیلی زود هم فراموش می کنه که خوشبخته.
((آندره مصورا))
لحظه ها را گذراندیم تا به خوشبختی برسیم
غافل از این که خوشبختی همین لحظه هایی است که می گذرانیم
((دکتر شریعتی))
از ((چارلی چاپلین ))پرسیدند:خوشبختی چیست؟
گفت: فاصله این بدبختی تا بدبختی دیگر!
نظر تو چیه؟خوشبختی یعنی چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
سفری خواهم کرد
تا آن سوی خورشید.
من و شب و تنهایی
همراه هم خواهیم بود.
به تماشای مهتاب
خواهیم نشست تا
به مرز خورشید برسیم.....
هر چه افسوس است برای
گذشته
هر چه تلاش است برای
حال
و هر چه امید است برای
آینده
سینه ام را می شکافم .....
قلبم را می کشم .....
حتی زبانم را می برم
و لبم را می دوزم....
اما قلمم را به بیگانه نمدهم.
((دکتر شریعتی))
کاش میشد سوت آغاز زندگی رو به امیدوارانه آغاز کرد.
کاش می شد که هیچ ستاره ای غروب نمی کرد و ماه برای همیشه کامل بود.
کاش می شد که دروازه محبت دنیا گل نمی خورد در عوض پنالتی های دلمان همه گل می شدند.
کاش باران وجودمان هیچ گاه خشک نشود و دریای وجودمان مثل دریای آبی همیشه آبی باشد.
کاش می توانستیم ابرهای تیره را برای همیشه از صفحه ی روزگار محو کنیم و آسمان را همیشه آبی
نگه داریم.
کاش می شد بهار زندگیمون هم مثل بهار طبیعت همیشه سبز باشه.
کاش بشه همیشه به حالت انتظار بشینیم و با قاصدکان کمی مهربون باشیم
شاید روزی همون قاصدک پیغامی از کسی که منتظرش هستیم را برامون بیاره
و من برای همیشه منتظر آن قاصدک خواهم ماند.
دوباره ديدمش. با اينكه به خودم تلقين مي كردم كه خونسرد باشم و اصلآ به روي خودم نيارم كه
ديدمش؛ اما نشد كه نشد . تا از پيچ كوچه پيچيدم ديدم كه كنار ماشين ايستاده و داره منو نگاه مي كنه.
چشمم كه بهش افتاد سر جام ميخكوب شدم و قلبم شروع كرد به تالاپ و تلوپو بعدشم حس كردم بدنم
رو ويبرست.سعي كردم نگاش نكنم اما اون همونجوري بروبر نگام مي كرد. يك قدم به طرفم اومد
خدايا! اين چرا حاليش نيست كه ازش خوشم نمي ياد.
وقتي مي بينمش چندشم مي شه . سعي كردم آروم از كنارش رد شم و محلشم نذارم .
قدم سوم يا چهارمو برداشته بودم كه ديدم داره بهم نزديك مي شه.به انتهاي كوچه يه نگاه انداختم.
پرنده پر نمي زد چه برسه به آدم . آروم زيپ كيفمو باز كردم. وقتي متوجه حركت دستم شد، آروم سر
جاش ايستاد و با حرص و ولع به كيفم نگاه مي كرد. بسته كاغذو از ته كيفم در آوردمو يه كم بازش
كردمو پرت كردم طرفش . حالا وقت فرار بود . يه كم كه دور شدم برگشتم و نگاش كردم . هنوز داشت
كاغذو بو مي كرد . يه نفس راحت كشيدمو خودكارو از كيفم در آوردمو يه ضربدر رو دستم كشيدم
تا يادم باشه فردا هم يه تكه پنير با خودم بيارم.
چشم ها را باید شست. جور دیگر باید دید.
اگر چشمامونو خوب باز کنیم، می بینیم تموم قشنگي های دنيا عمرشون چقد کوتاهه.
از سبزی بهار که در دیدگان پاییز به خزان می شینه،
از گل هایی که پس از میهمانی در کوه و کوچه باغ ها پژمرده می شن.
از رودخانه ای خروشان و زیبا که مغرور می خرامه و در انتهای صخره ای عمود با نگاه آبشاری به غرورش
تلنگری می خوره، در هم می شکنه و فرو می ریزه. تا آدمای خوب زمینی که آسمونی می اندیشند
و ناگهان در وسعت سبز اقلیم دلها شون بال می گشاید.
همه ی زیبایی های این دنیا به همین سادگی می آیند و می روند .
تمام زیبا یی ها می روند و داغشون بر دلای زیبابین باقی می مونه.
پس برای من وتو که در این دنیا (بود ) شدیم فقط موندن یا نموندن باقی می مونه.
در (ماندن )جز داغ گریستن و دیدن چیزی نیست.
پس بودن یا نبودن،مسأله ای نیست.
گره گشا می باش
آخرین روزای اسفند هم داره تموم می شه . چه بخوای چه نخوای بهار سفره خودشو برا همه پهن
می کنه و همه رو به یک چشم نگاه می کنه.چه خوب بود اگه ما آدما هم مثل بهار بودیم. اون وقت
می تونستیم به عرش برسیم و از فرشتگان هم پیشی بگیریم. بگذریم.
حالا نمی خوام از بهار تعریف کرده باشم.فقط می خوام آرزو کنم کاش ما هم مثل بهار باشیم. سبز
و بخشنده و اونقدر مهربونو درخشان که هیچکی از ما فرار نکنه.
البته بهار بودنم زیاد سخت نیست. به شرط اینکه یه کمی از خودمون بیرون بیایم . اون وقته که
می تونیم شبیه بهار بشیم. به قول حافظ:
چو غنچه گر چه فرو بستگی ست کار جهان
تو همچو باد بهار گره گشا می باش
زندگی مثنوی ملتهب خاطره هاست
|